Kracht uit kwetsbaarheid!

Vanmorgen werd mij gevraagd of ik een blog zou willen schrijven op onze nieuwe website en ik doe dat natuurlijk met plezier! Maar welk onderwerp, welke gedachte of welke ervaring deel je dan? Al snel gingen mijn gedachten naar alle ontwikkelingen en uitdagingen van Somatic Experiencing NL (SEN) over de jaren. De enorm liefdevolle aandacht die daar door zoveel collega’s in is gestoken, de moeilijke momenten en tegelijkertijd de kracht die SEN nu uitstraalt. Ik zou daar natuurlijk een blog over kunnen schrijven, maar we staan waar we nu staan als organisatie, met positieve energie gericht op de toekomst. Ook zijn we inmiddels opgenomen in een grotere, professionele organisatie de Bodymind Family, hetgeen mij persoonlijk een heel fijn gevoel geeft.

Ter voorbereiding op dit blog las ik het artikel van Marjolijne waarin ze zo mooi beschrijft hoe kwetsbaar je jezelf soms moet laten zien en dat er niet altijd een andere keuze is bij een ingrijpende ervaring….

Automatisch kwam ik uit bij mijn eigen kwetsbare ervaringen van leven met een handicap. Hoe doe je dat, hoe toon je ‘kwetsbaar zijn’, als je er al in contact mee kan komen? Wat deel je dan en hoe deel je dat en met wie?
Toen ik in 2000 werd gediagnostiseerd als MS patiënt zei mij dat eigenlijk niet veel. Ik lachte die mededeling min of meer weg en het was mijn dochter die mij op een ochtend zei: “Mam, ik kijk naar een toneelstuk waar ik heel naar van word”. En dat is de start geweest van mijn persoonlijk therapeutisch pad, waar ik enorm dankbaar voor ben! Ik heb vele tranen gelaten en heb me ook vaak moedig gevoeld als ik weer alle confrontaties aan was gegaan.

Op een dag werd ik gebeld door een collega die mij kent vanuit de SEN-opleiding waar ik assisteer. Hij vroeg mij of ik een praatje over SEN en traumatherapie zou willen houden van maar een half uurtje voor een open dag van Bodymind Opleidingen. Vanaf het moment dat ik die dag voor de toehoorders stond, gebeurde er iets in mij. Ik moest iets vertellen over trauma en dook midden in de zuigkracht van mijn eigen trauma ‘vortex’.

Nog nooit heb ik mij zo kwetsbaar gevoeld. Ik stond daar met mijn stok die ik nodig heb voor mijn balans. In mijn andere hand had ik een microfoon. Inmiddels kreeg ik een kurkdroge mond maar ik durfde niet naar het tafeltje verderop te lopen waar een glas water stond, dan zou ik namelijk echt door ‘de mand vallen’ voor alle aanwezigen; zo was mijn gevoel op dat moment. Mijn hoofd werd leeg en ik wilde weg., vluchten.

In de auto op de terugweg was ik in tranen, vroeg ik mij vooral af wat er nou toch gebeurde…. Was het mijn vader, de kolonel uit het leger, die mij al jong liet weten dat het vooral over de buitenkant gaat en dat je nooit je kwetsbaarheid moet tonen? Zoiets als ‘is je scheiding recht en hangt je parelketting om dan klopt je leven’. Of was het mijn moeder die altijd een houding had van ‘neus in de wind en door fietsen’?

Dit is dus trauma en ook al ben je Senior Assistent, heb je zes keer de hele training meegelopen, vele workshops geassisteerd, zeer regelmatig groepen toegesproken, dan toch kan er ineens weer iets geraakt worden op een blijkbaar weer diepere laag. Gelukkig worden de laagjes wel steeds iets dunner.

Het ervaren, dragen en tonen van kwetsbaarheid voelt voor mij als persoonlijke groei. Ik heb inmiddels alweer een introductieworkshop met succes gegeven en tegelijkertijd blijft het een uitdaging! Bedankt Universe voor dit cadeautje. Ik mag weer oefenen ook al is dat niet altijd even makkelijk. Toch zal ik de handschoen blijven oppakken!

(illustratie afkomstig van mapstell.com)